Onze denkbeeldige hond Luis

Sinds 1,5 jaar ongeveer hebben wij een denkbeeldige hond. Het is een mannetje dat luistert naar de naam Luis (Louis maar dan op zijn Spaans). Eerst was Luis zwart. Een jonge hond die van de straat geplukt was in Portugal en daar nu in een opvanggezin verbleef. Het liefste kopje dat je ooit gezien hebt. Bijna waren we naar Portugal vertrokken om hem op te halen, maar gelukkig was iemand ons voor. Impulsief een hond adopteren wiens snoet je op Facebook hebt gezien is namelijk zelden een goed idee. Zelfs niet als je op slag verliefd bent. En vooral niet als je een paar weken later op roadtrip gaat vertrekken, wat wij dus deden.

Ondertussen zijn we meer dan een jaar verder en is Luis er nog steeds, al is ie wel van look veranderd. Nu ziet hij er ongeveer zo uit:

Hongaarse Staande Vizsla

Inderdaad, een Vizsla. Mr Lazy Bird kwam met dit mooie ras aandraven en ik was meteen verkocht. ‘Denkbeeldige Luis’ was overal bij. Af en toe vergaten we hem weleens eten te geven ofzo, en dan zat hij plots naast ons aan tafel te bedelen. Of we gingen naar een museum en beseften pas aan de ingang dat Luis niet mee binnen mocht. Als we uit eten gingen, dacht er altijd wel iemand aan dat we Luis niet te lang alleen mochten laten en dus gingen we snel weer terug naar onze camper. We wandelden bijna dagelijks over het strand, waar hij heerlijk achter stokken aan kon rennen, maar soms verdween ie ook weer even. ‘Waar is Luis nu?’ zei iemand dan.

READ  [:nl]Het gezicht dat een Trut vertoont als ze even niets te doen heeft - Heb jij het ook?[:en]The Resting Bitch Face - Do you have it? I do![:]

Jaja, we zaten helemaal in onze rol van hondenbezitter. Al was het dan een denkbeeldige hond. En eigenlijk is dat niet zo slecht. Ik heb meerdere keren gedacht hoe moeilijk een bepaalde situatie geweest zou zijn als Luis de Vizsla écht mee was op roadtrip. Dan had dat een heel andere ervaring geweest. Het is net zoals reizen met kinderen, je past je aan.

Maar, zoals je ondertussen wel al hebt begrepen, zijn we weer thuis sinds einde juni. En vreemd genoeg is de wens naar Luis er nog steeds. We willen hem nu ook wel eens ‘in het echt’ die stok laten apporteren. Of keihard ‘Luis!!!!!!!’ roepen en hem dan met flapperende oren zien komen aanrennen. Of met hem gaan joggen. Hem trucjes leren. Wandelen. Pipi en kaka doen. Enfin, je kent het wel. Een hond hebben dus.

Nu is de zoektocht dus van start gegaan naar onze ideale Luis. Je vraagt je misschien af waarom we geen hond adopteren uit een asiel of opvang, zoals we aanvankelijk van plan waren? Wel, ik heb daar goed over nagedacht. Luis zal onze aller eerste hond worden en we hebben gewoon niet voldoende ervaring om een hond met een verleden, een rugzakje, in huis te nemen. Dat risico wil ik niet nemen met een kind in huis. Mijn hart zou breken, moest ik zo’n dier opnieuw moeten afstaan na een paar maanden. Neen. Dat wil ik niet. En misschien speelt mijn controle freak trekje ook wel mee. Op voorhand weten wat voor karakter je in huis neemt is toch wel handig.

READ  ceci n'est pas une passe vite

Dus, deze eerste hond zal als pup bij ons starten. Nadien zien we wel. Aangezien ik weiger bij een broodfokker te kopen, zal het wat geduld vergen om de juiste pup te vinden. Maar kom, we zijn er nu al zo lang mee bezig dat we daar niet van wakker liggen.

En we hebben denkbeeldige Luis nog altijd natuurlijk, die ligt trouw naast me op ons terras terwijl ik dit schrijf. De schat.

Heb jij een hond? Hoe is hij in je leven gekomen?

X Lazy Bird

BewarenBewaren

BewarenBewaren

BewarenBewaren

2 gedachtes over “Onze denkbeeldige hond Luis

Geef een reactie