Elke week pikt een computerprogramma een ‘random’ woord uit waarover ik samen met een aantal bloggers een stukje schrijf. Dat stukje kan een rijm, proza, fictie, non-fictie of gewoon geneuzel en gewauwel zijn. Deze week is het woord: Toezichthouder.

40 jaar geleden

Het is donker en warm in de zaal. Alle bedjes staan netjes op een rijtje, gevuld met slapende kinderlijfjes. Er hangt een geur van linoleum en zweetvoetjes en een herinnering aan gillende en lachende stemmetjes. Door de gordijnen kiert het middagzonnetje naar binnen, het is bijna zomervakantie. In de verte kwinkeleert een vogeltje.

Hij draait zich om in zijn bedje en probeert deze keer op zijn linkerzij de slaap te vatten, maar het mag niet baten. Hij heeft dat nooit gekund, zo’n middagdutje. Wil veel liever buiten spelen. Het is bovendien veel te warm om te slapen dus rust hij gewoon een beetje, terwijl hij luistert naar het vogeltje. Zijn bruine haren plakken warm in zijn nek.

De toezichthouder

Plots hoort hij een vreemd smakkend geluid en hij draait zijn hoofd in de richting van waar het vandaan komt. Het is de toezichthouder. Haar haar strak in een dot getrokken, haar witte schort stijf gesteven, houdt ze elke dag de wacht tijdens het middagdutje van de kleuters. Geen gefluisterd woord ontgaat haar en o wee diegene die in zijn bedje plast. Mak als lammetjes zijn ze, als zij de wacht houdt.

Vanonder zijn dikke zwarte wimpers probeert hij te kijken wat ze aan het doen is, waar dat vreemde geluid door veroorzaakt wordt. Hij ligt niet ideaal om haar te zien, Max in het bedje naast hem belemmerd zijn zicht een beetje. Heel stilletjes probeert hij zich een beetje op te richten op zijn elleboog, zodat hij net boven Max’ slapende lijfje uit kan piepen. Sofie van een paar bedjes verder is ook wakker, ziet hij. En Felix ook. Allemaal staren ze met open mondjes naar de toezichthouder, terwijl ze proberen zich zo onzichtbaar mogelijk te maken.

READ  3 Keer Genieten - over Verloren Maandag

Het ijsje

En dan doet ze het weer. In een zaal met 30 kleuters brengt de toezichthouder een lepeltje naar haar mond. Het is vanille-ijs, de kinderen kunnen het potje van het Ijsboerke in haar handen zien. Ze sluit haar ogen en opent haar mond wijd, het lepeltje verdwijnt even en komt na een smakkend geluid weer te voorschijn. Haar lippen zien er wit van en met haar tong likt ze ze schoon. Gebiologeerd staren de verhitte kleuters naar het ijsje. Opnieuw verdwijnt het lepeltje in de mond en opnieuw horen ze ‘smak!’, en nog eens, en nog eens en daarna enkel nog wat geschraap. Het ijsje is op.

31fnt2pda5l-_sx355_-e1501070452498

De toezichthouder opent haar ogen weer en gooit het potje en het lepeltje weg, zonder naar de 30 bedjes te kijken. Een kreun ontsnapt uit het bedje van Sofie, Felix kijkt nog steeds met open mond toe.

Hij laat zich snel weer zakken. Met zijn ogen open gaat hij op zijn rug liggen en haalt een paar keer diep adem, zijn elleboog tintelt. Hij probeert heel hard om niet aan ijsjes te denken.

Hij probeert het zo hard dat hij er moe van wordt, zijn oogleden vallen langzaam dicht en eindelijk valt hij in slaap, terwijl zijn tong zachtjes over zijn lippen strijkt. ‘Smak!’ zegt hij.

Het is nu veertig jaar later, en hij herinnert zich tot op de dag van vandaag hoe dat ijsje in zijn gedachten zou gesmaakt hebben.

Heb jij ook zo’n herinnering uit je kindertijd?

X Lazy Bird

Wil je zelf meedoen met de Word Challenge of de bijdragen van anderen lezen? Je vindt alle info hier

Geef een reactie